Op een sportpark met vier verenigingen is niemand verantwoordelijk voor het sportpark. Elk bestuur is verantwoordelijk voor de eigen club, de gemeente voor de velden en het groen, en het geheel is van niemand. Dat is geen kwestie van onwil. Het is een gat in de rolverdeling.
Harderwijk: de rol expliciet beleggen
In Harderwijk is die rol een vaste functie geworden. GA! Harderwijk, de uitvoeringsorganisatie van de gemeente op het gebied van sport, bewegen en gezonde leefstijl, heeft twee sportparkcoordinatoren en twee sportparkcoaches die actief zijn op de vier sportparken in de gemeente. Zij zijn aanspreekpunt voor de verenigingen onderling en voor organisaties die een plek zoeken op een sportpark, en leggen verbindingen met onderwijs, welzijn, zorg en bedrijven, met als doel meer activiteit op momenten dat het park normaal stilligt (GA! Harderwijk, 2026).
Een onafhankelijke beschrijving van een van die parken laat ook de keerzijde zien. Op Sportpark De Parkweg was het aanvankelijk de bedoeling dat alle hekken open zouden staan en iedereen het terrein op kon. Dat leidde tot overlast en vandalisme, waarna een deel van het park weer alleen toegankelijk werd als de sportparkmanager of een vereniging het hek opent (Kenniscentrum Sport & Bewegen, 2022). Openstelling is dus geen schakelaar maar een beheervraagstuk, en dat is precies waarom er iemand voor nodig is.
Wat de rol wel oplost
Zonder vast aanspreekpunt blijft samenwerking tussen clubs vaak steken in goede bedoelingen: iedereen ziet de meerwaarde, maar niemand heeft de tijd, het mandaat of het overzicht om het te organiseren. Een sportparkmanager vult dat gat. Het onderscheid dat uit onderzoek naar voren komt is daarbij bruikbaar: sportparkmanagers dragen vooral bij aan een betere benutting van het sportpark, terwijl verenigingsmanagers vooral de interne bedrijfsvoering van een club versterken (Mulier Instituut, 2025). Dat zijn twee verschillende problemen. Wie een club wil helpen die intern vastloopt, heeft aan een sportparkmanager weinig, en andersom.
Wat de rol niet oplost
Een sportparkmanager is geen oplossing voor een structureel exploitatietekort, geen vervanging van bestuurlijke besluitvorming en geen manier om een verouderde accommodatie langer mee te laten gaan. De rol is ook geen gratis toevoeging: het is een betaalde functie, meestal gemeentelijk gefinancierd, die zich moet terugverdienen in gebruik en samenwerking. En de rol werkt niet zonder mandaat. Iemand die wel gesprekken mag voeren maar niets mag toezeggen, is binnen een jaar een agendabeheerder.
Er is nog een reden om deze taak niet bij het bestaande bestuur te leggen. Van vrijwilligers verwachten dat zij er sportparkbrede samenwerking bij organiseren, boven op het draaiend houden van hun eigen club, is vragen om uitval.
Het vrijwilligersmodel kraakt: wat dit betekent voor Sportparkbeheer
Wat wij bij gedeeld beheer tegenkomen
Wij komen op sportparken waar een sportparkmanager is aangesteld voordat is vastgesteld welk probleem die persoon moet oplossen. De functie komt dan voort uit een subsidieregeling of uit een sportakkoord, en de opdracht wordt pas ingevuld nadat iemand is aangenomen. Dat is zelden iemands fout. Voor dit soort rollen is vaak tijdelijk geld beschikbaar met een deadline, en een gemeente die dat geld wil benutten heeft eerder een vacature nodig dan een analyse.
Wij draaien die volgorde om: eerst vaststellen welke vorm van gedeeld beheer of coordinatie dit specifieke sportpark nodig heeft, welke bevoegdheden daarbij horen, en wie de rol betaalt als de tijdelijke financiering afloopt. Pas daarna is de vraag aan de orde wie hem invult.
Gedeeld beheer werkt dus alleen als eerst helder is wie waarover gaat. Merk je dat verenigingen op een sportpark vooral naast elkaar bestaan in plaats van met elkaar? Wij van Sportgrond denken graag mee over wat daarvoor nodig is.
Wie is eigenlijk van het Sportpark? Drie partijen, drie antwoorden