Na afloop van een bestuursvergadering bleef ik met twee bestuursleden in de kantine hangen. De vergadering was klaar, de notulen geschreven, en pas toen kwam het: ze hadden eigenlijk al drie jaar het gevoel dat er iets moest gebeuren met hun Sportpark. Niet omdat er iets acuut misging, maar omdat het knaagde. Op de agenda had dat gevoel nooit gestaan. Dat is vaker zo. De belangrijkste signalen dat een ontwikkeling nodig is, komen zelden binnen als agendapunt.
Signaal 1: het park staat overdag grotendeels leeg
Dit is het meest zichtbare signaal, en tegelijk het signaal waar het minst mee gedaan wordt. Een Sportpark dat 's avonds en in het weekend vol zit, oogt gezond op papier, terwijl overdag niemand meetelt. Dat verschil tussen gemiddelde bezetting en piekdruk is precies waarom een leeg park overdag niet betekent dat er ruimte over is, en waarom dit zo vaak het eerste signaal is dat er iets moet gebeuren.
Leeg overdag, vol op dinsdagavond: het probleem van piekdruk
Signaal 2: u weet niet bij wie u moet beginnen
"We willen iets met het park" hoor ik regelmatig, gevolgd door een stilte. Niet omdat de wens niet serieus is, maar omdat niemand weet wie daarvoor de eerste aangewezen partij is: het eigen bestuur, de andere verenigingen op het park, de gemeente, of eerst een adviseur. Zonder dat aanspreekpunt blijft de wens hangen tussen partijen die allemaal denken dat een ander de eerste stap zet.
Signaal 3: er is de wens, maar geen eerste stap
Dit is een ander signaal dan het vorige. De juiste mensen zitten soms al aan tafel, het bestuur, de gemeente, misschien zelfs een paar verenigingen samen, maar niemand weet wat de eerste concrete actie is. Geen agendapunt, geen document, geen moment waarop het gesprek overgaat in beweging. De wens is er, de eerste stap ontbreekt.
Signaal 4: er ligt al een idee, maar geen plan
Soms is er wel al iets concreets: een schets op de achterkant van een agenda, een idee dat een bestuurslid al maanden meedraagt, een suggestie die ooit in een wethoudersgesprek viel. Dat is een goed teken, geen los idee is verspilde moeite. Maar een idee wordt pas een plan zodra iemand het naast de andere belangen op het park legt, en dat is een andere stap dan het idee zelf bedenken.
Wat deze vier signalen gemeen hebben
Geen van deze vier situaties vraagt meteen om een groot traject. Ze vragen om een scherpe vraag: wat speelt hier nu precies, en voor wie? Dat is exact waar wij mee beginnen, voordat er sprake is van een Sportparkvisie, een haalbaarheidsonderzoek of een ontwikkelstrategie.
Een Sportpark ontwikkelen: van eerste vraag tot besluit
Herkent u een van deze signalen op uw eigen Sportpark? Wij van Sportgrond denken graag mee over wat dat concreet betekent.